प्रभोवाणी

चिकन तंदूरी

2011-09-26T20:26:00.000+05:30

रामराम मंडळी,

परवा मित्राकडे गेलो होतो. शनिवारी क्रिकेट खेळून आणी दंगा घालून झाल्यावर रविवारी चिकन बनवायचं ठरवलं. मी तंदूर तर मित्र रस्सा बनवणार. हे आपलं ब्याचलरी (अनिवासी) घरात असणारं साहित्य घेऊन बनवलं आहे बरंका. :)

नुसतं तंदूर खाणार असाल तर हे खालचं साहित्य एका माणसासाठी....रस्स्यासोबत तोंडी लावायला घेणार असाल तर दोघांसाठी ;)

साहित्य :
१. ७-८ चिकन ड्रमस्टीक्स/विंग्स
२. २ चमचे मीठ
३. १-२ चमचे तिखट
४. १ चमचा काळीमिरी पूड
५. १-२ चमचे तंदूर मसाला/चिकन मसाला
६. २ चमचे आलं-लसूण पेस्ट
७. ४ चमचे दही
८. १ चमचा बटर/लोणी/तूप

कृती:
१. चिकन धुऊन , तसेच स्कीन नको असल्यास स्कीन काढून घ्या.
२. एका भांड्यात दही, आलं-लसूण पेस्ट्,तंदूर मसाला, काळीमिरी पूड,मीठ, तिखट एकत्र करून घ्या.
३. ह्यात चिकन घोसळून मॅरिनेट करा.
४. भांड्यावर झाकण ठेवून रात्रभर फ्रीज मधे ठेवा.
५. दुसर्‍या दिवशी दुपारी तंदूर करायच्या आधी अर्धा तास आधी फ्रीज बाहेर काढून चिकन रूम टेंपरेचरला आणा.
६. ओव्हन मधे अ‍ॅल्युमिनियम चा पत्रा (फॉईल) पसरून घ्या.
७. ओव्हन ४०० F/२००C प्रिहीट करून घ्या.
८. फॉईल वर चिकन पसरून ३० मिनीटे बेक करा.
९. ३० मि. नंतर चिकन वर बटर लाऊन १० मिनीटे बेक करा.
१०. १० मि. नंतर चिकन पलटून दुसरी बाजू १५ मिनीटे बेक करा.

तयार आहे चिकन तंदूरी...

नजर

2010-03-12T06:29:00.002+05:30

प्रिये तुझ्या नजरेत झाकू दे मला |
प्रेमाचा एक संदेश सांगू दे मला ||

बोलूया नजरेनेच आज आपण |
फूल आज प्रेमाचे फुलवू दे मला ||

नजरेच्या मोगर्‍यांचे वार हे सुगंधी |
जखमेची ह्या तू दवा दे मला ||

खेळाची नजरेच्या मजा ही न्यारी |
सुखासाठी आज त्या जगू दे मला ||

फक्त तुझ्यासाठी..

2010-02-11T07:38:00.002+05:30

काल तीला भेटणार होतो...पण ऑफिसमधे काम आल्याने बाईसाहेब काही भेटायला येउ शकल्या नाहीत...बसल्या बसल्या खालील कविता सुचली..

त्या दिवशी होती सकाळ
कुंद ढगांनी भरलेली |
ओले केस घेऊन न्हालेली तू
बस साठी थांबलेली ||

वाटलं तुझ्या ओल्या केसातून
फिरावं वारा बनून |
काळजाची धकधक वाढली
तुझ्या गालावरची खळी पाहून ||

तुझ्या त्या डोळ्यांच्या समुद्रात
मारावी वाटतेय डुबकी |
काढलेल्या तुझ्या आठवणींनी
लागते का गं रोज उचकी ||

आजकाल तुझं दिसणं
झालय आमवस्या पौर्णिमा |
वेडा करतो गं तुझ्या गालावरचा
तो कातील रक्तीमा ||

तू नसलीस जवळ की
मन भटकतं माझं रानी-वनी |
विश्वास ठेव माझ्यावर
तूच बसलीय गं माझ्या मनी ||

आठवण ...(२)

2010-02-04T05:11:00.002+05:30

बरेच दिवस झाले तुला पाहून
तुझा सुगंध माझ्या श्वासात भरून
डोळ्यात साठवलेल्या त्या सुंदर
चेहर्‍यावर अन तुझ्या फोनवरच्या
आवाजावर समाधान मानतोय

ऑफिसच्या जिन्यावरचा तो चहा
ती शेअर केलेली कॅडबरी
बस मधे बसून ऐकलेलं 'जरा जरा'
नंतरच्या त्या फोनवरच्या गप्पा
सगळ्याची आठवण येतेय

आजही माझ्याकडे आहे
तुझा तो पहिला मेसेज
आणी पहिल्या शॉपिंगचा शर्ट
आज तोच शर्ट घालून
ऑफिसला जावे म्हणतोय

फक्त तुझ्यासाठी

2010-02-01T09:06:00.002+05:30

तू कुठे गेलीस सखे, मला सोडून या एकांतात |
तुजवाचून सर्व रूक्ष आहे, माझ्या जिवनाच्या वाळवंटात ||

ऐक माझ्या मनातून, तुझचं नाव येतंय |
तू नसताना माझ्या प्रेमाचं शीड, उगाच हेलकावे खातंय ||

प्रेमाच्या या समुद्रात, उसळतायत उंच उंच लाटा |
जीव घेतात गं तुझ्या या, कपाळावर सोडलेल्या बटा ||

नयन तुझे गहिरे, जणू मदनाचे बाण |
तुझ्या एका कटाक्षापायी, येतो कंठाशी प्राण ||

तुझ्या डोळ्यातील काजळ, दिसते जणू चंद्रकोर |
तुझ्या दर्शनासाठी, आसुसलेला गं मी चकोर ||

आसुसलेल्या धरतीची, धग शमवतो वरूणराजा |
तुला जिवनसाथी बनवून, वाजवायचाय मला बँडबाजा ||

येतेस रोज संध्याकाळी, राणीच्या बागेत फिरायला |
एकदाचा होकार दे, आणी मुक्त कर माझ्या जिवाला ||

बटाटेवडे

2010-01-31T23:13:00.001+05:30

जानेवारी संपत आला. पहिल्यांदा गड्डा मिस झाला.

अरे....समजलं नसेल ना मी काय म्हणतोय ते?
मी बोलतोय सोलापुरच्या जत्रेबद्दल, ज्याला सोलापुरातले सगळे गड्डा म्हणतात.
साधारण जानेवारीचा पूर्ण महिना जत्रेची तयारी आणी जत्रेला भेट देण्यातच जातात.

५-६ तारखेपासून गड्ड्याची तयारी सुरू होते. आणी गड्डा सुरू होतो १० तारखेपासून.भोगी,संक्रांतीला जास्त महत्व असायचं जत्रेत. काठ्यांची मिरवणूक, अनवाणी चालून ६८ शिवलिंगांना अभिषेक, सिद्धरामेश्वरांचे काठीसोबत लग्न आणी शेवटी दारूकामाची आतिषबाजी....

बाकी जत्रा म्हणजे अशी काही वेगळी असणारे गावचे रितीरिवाज सोडून. त्यामुळे पाळणे, मौत का कुआ, पन्नालाल गाढवाचा शो,मेरी गो राउंड, आरश्याचे खेळ,गारूडी-मदारी खेळ हे सगळं तर असायचच.

माझा आवडता खेळ होता छर्र्याच्या बंदूकीने फुगे फोडायचा. त्यात सगळे पैसे उडवायचो मी.

थोडं विषय सोडून झालं का? वळतोय हा विषयाकडे..
सगळी लहान पोरं आणी मोठ्यांच गड्ड्याला जायचं मेन आकर्षण असायचे भाग्यश्रीचे बटाटेवडे.

ह्या भाग्यश्रीवाल्याचे एक हॉटेल कम मंगलकार्यालय होते. (यातच आमच्या मायबापांचं लगीन झालेलं)
ह्याचा बारमाही व्यवसाय होता मक्याचा चिवडा विकायचा. आणी सिझनल (गड्ड्यापुरता) बटाटेवड्याचा.

होय बटाटेवडेच..वडापाव नाही. मस्त गोल गरगरीत असे असायचे वडे. २ वडे खाल्ले तर पोरांचं पोट भरायला हवं असे. एकदम खुसखुशीत. आणी सोबत तोंडी लावायला लसूण घातलेली सोलापूरी शेंगादाणा चटणी. एकदम जबदस्त समीकरण होते ते.

वडे हाती यायला कमीत कमी अर्धा तास तरी लायनीत थांबाव लागायचं. पण त्यातही एक वेग़ळी मजा होती.शब्दात बध्द न करता येणारी.

परवा गड्डा आणी भाग्यश्री च्या वड्यांची आठवण झाली, ऑफिसवरून आल्यावर नास्त्याला बटाटेवडे केल्यावर, अनायसे महिनाही जानेवारीच आहे.

त्या परवाच्या (स्वर्गवासी)वड्यांचे काही फोटो.

गल्ला

2010-01-15T10:30:00.000+05:30

आनंदयात्रींचा लहानपणावरचा लेख वाचला, आठवण आली गल्ल्याची.

लहानपणी गल्ला हा प्रकार फार म्हणजे अगदी जिवाहून प्रिय. आजकालची पोरं याला पिगीबँक पण म्हणतात ब्बॉ.
पहिला गल्ला बाबांनी घेउन दिला होता बालवाडीत छोट्या गटात असताना. मातीचा होता.

कधी मधी मनात आलं तर आजी(बाबांची आई) आणी आजोबा (आईचे काका) चाराणे -आठाणे-बंदा देत.
जास्त मागे लागलो तर आई एका धपाट्यासोबत दोन रुपयाची नोट देई. एक रुपयाची नोट एवढी आवडायची नाही.
त्याचा बंदा आवडायचा. अजूनही त्या दोन रुपयांच्या नोटेचा ओलसरपणा हाताला जाणवतो.
आता डॉलर कमावतोय पण त्याला त्या दोन रुपड्याच्या नोटेचा फील नाही.

हा पहिला गल्ला फोडला चुलत भावंडासोबत लावलेली पैज हारलो तेंव्हा.
तीन चार वर्षात तीन चारशे जमले होते. पैज सोडून उरलेल्या पैशातून नवा गल्ला आणी एक रॅम्बो चा सेट घेतला.

या वेळेस घेतलेला गल्ला होता प्लास्टीकचा. खालून उघडता येणारा. फोडायची गरजच नव्हती.
पण यामुळे एक फायदाही झाला.आईची नजर चुकवून बाहेरचं काहीही खायचं असलं की गल्याची दारं माझ्यासाठी सताड उघडी राहत.ह्यातले काही बंदे मी कधीच वापरले नाहीत. एक होता १९६० चा गांधीजींचा छाप असलेला चांदीचा दहा रुपयाचा बंदा जो माझ्या आजोबांनी बाबांना आणी आता बाबांनी मला दिला होता.

माझ्याप्रमाणे आजीचाही एक गल्ला होता.देवाचा गल्ला. कधी आरतीत जमा झालेले पैशे अधिक दिवसाचे एक-दोन रुपये आजी त्या गल्ल्यात टाकत असे.
बरचसे पैसे जमा झाले की देवासाठी त्यातून चांदीचं निरांजन, प्रसादाच्या वाट्या असं काहीतरी घरात दिसे.
ह्यातले पैसे जमीनीवर ओतून ते मोजत बसणे हा माझा आवडता छंद होता तेंव्हा.
घरातल्यांना तर नक्की वाटलं असेल की मोठा होऊन मी कोणत्यातरी बँकेत कॅशियरचे काम करणार म्हणून.

प्राथमिक शाळेतून बाहेर पडल्यावर गल्याचं भूत डोक्यावरून थोडं थोडं कमी व्हायला चालू झालं.
गल्ला जाऊन प्यांटीच्या मागच्या खिशात पाकीट आलं. पॉकेटमनी चालू झाला नं.

कॉलेजमधली आपली गर्लफ्रेंड (मैत्रीणी बर्‍याच असतात हो) कॉलेजनंतर एक दोन वर्षाने भेटावी.

आपण तिला आणी तिनेही आपल्याला भाव द्यावा अशी माझी आणी माझ्या गल्ल्याची स्थिती झाली बारावी पास होऊन इंजीनियरींगला प्रवेश घेतल्यावर.

शिकायला आलो पुण्याला. दोन तीन महिन्याने घरी जाण्यासाठी पैसेच उरलेले नसायचे.
कधी जाणार वगैरे काहीच ठरलेले नसे.गल्ला परत चालू केला सेविंगसाठी. दोन एक महिन्याकाठी शे-दोनशे सुटायचे.
हे वाचलेले शे दोनशे प्रवासाच्या कामी येत. पुढे सवय लागून जास्त पैसे वाचले की रूम पार्टनरला महिन्याला शंभर उधारीवर देऊ लागलो.
पुढे त्यालाही सवय झाली की मला न सांगता तो गल्यातून पैसे घ्यायचा आणी महिन्याभराने स्वतः परत करायचा.

शिक्षण पुर्ण झाले आणी नोकरीला लागलो. आजही मी माझा गल्ला सुरुच ठेवलाय.
रोज ऑफिसवरून आल्यावर पाकिटातले सगळे सुट्टे टाकतो त्यात.

आठवण

2010-01-07T08:37:00.000+05:30

आमच्या कवितेचा विषय आमची 'ती'.......दुसर्‍या विषयावर कविता जमत नाहीत :)

जाता दुरदेशी वाटलं होतं विसरेन तूला
पण नुसत्या विचारानेच त्रासले मला
नाही विसरू शकलो मी
येते का कधी आठवण गं माझी?

शेवटचे पाहिले तुला त्या दिवशी
सोडवायला ही आली नाहीस तू
वाट बघून वाट धरली मी प्रवासाची
अशी का पाठवण केलीस गं माझी?

पहिल्याच दिवशी पावसाने स्वागत केलं
आठवली आपली पहिल्या पावसातली
एकाच छत्रीतली सफर बसस्टॉपवरची
पावसाने का पाठ सोडली नाही गं माझी?

मनाची समजूत घालत फोन केला तूला
आवाज ऐकताच मनातलं एक वादळ शांत झालं
आणी दुसर्‍या शिडाला वारा भेटला
या वेगालाही का कीव नाही आली गं माझी?

आता थोडेच दिवस उरलेत इथे
परत येताच घ्यायचीय पहिली तुझी भेट
सांगायचय सगळं मनापासून थेट
समजशील का गोष्ट मनीची गं माझी??

मी आणी पाउस

2009-12-01T00:26:00.001+05:30

दिवस होता अंधारलेला आणी रात्रही उजाडलेली
झाडे होती उघडी बोडकी , किंचीत पानेही गळलेली

अशाच काही क्षणी येते आठवण तुझी
माझ्या हळव्या मनी खोल साठवलेली

मनास धुंद करून जातो तुझा एकच स्पर्श
नभासही सार्‍या होतो निमिषात एक कुंदसा हर्ष

अशाच एका पावसातील ती पहिली भेट आपली
तुला न्याहाळणारा मी आणी तू चिंब भिजलेली

त्याक्षणी खुललं माझ्या मनाच्या बँकेत
तुझ्या नावाचं एक रिकरींग खातं

तेंव्हापासून माझं आणी पावसाचं
आहे वेगळं असं एक नातं

II राजे II

2009-11-24T21:01:00.001+05:30

पुर्वेतिहास :

दि. २१.०८.२००९ . श्रावण कालच संपलेला....विकांताचा बेत असा ठरलेला की राजेंच्या राजधानीस भेट द्यावी. थोडक्यात ठरलेला बेत असा....भाड्याने रथ (पक्षी चारचाकी) घेउन सकाळ सकाळ (पहाटेचे ५.३०) राजेंच्या राजधानी साठी कूच करायचे. राजेंचे दर्शन घेउन संध्याकाळी घरी परत.

पुर्वेतिहास समाप्त

दि. २२.०८.२००९
पहाटेचे ५.३०

अस्मादिक आणी अस्मदिकांचे सहवासी घोरत...

पहाटेचे ६.३०

अस्मादिक आणी अस्मदिकांचे सहवासी घोरत...

पहाटेचे ८.३० (आमची पहाटच हो..)

अस्मादिक आणी अस्मदिकांचे सहवासी शुचिर्भूत स्नान करून रथाच झोल न झाल्याने घोड्यांवरून रपेटीस तयार.

हे आमचे तयार घोडे (पक्षी दुचाकी)

अशा या घोड्यांवर स्वार होउन आम्ही अगेकूच चालू केली राजेंच्या राजधानी कडे..... आहो दिल्ली नाही काही आमचं जायचं ठिकाण होतं.................................... किल्ले रायगड

सकाळचे १०.००

स्थळ : श्री दत्त गुरू स्नॅक्स, पनवेल
येथे न्याहारी उरकुन रायगडी प्रस्थान केले. येथे पवसाने आमची साथ द्यायला सुरुवात केली जी घरी परत येइ पर्यन्त सोडली नाही.

सकाळचे १०.३०
रस्त्यातून दिसणारा कर्नाळा

दुपारचे १२.३०
पायथ्याहून दिसणारा रायगड....पूर्ण धुक्यात बुडालेला.. डाव्या कोपर्यामधे टकमक टोक..

दुपारचे १३.००

घोरण्यात २ तास घालवल्याने गडावर रोप वे ने जाय्चे ठरवले... हाच तो ढगात गायब होणारा रोप वे..

दुपारचे १३.०५

लगेचच गडावर पोहोचलो..त्याचीच काही क्षणचित्रे.

महाराजंचा राजवाडा

नगारखाना आणी धुके

नगारखाना आणी त्यावर तळपणारा सूर्य (दरवाज्यातून दिसणारी मेघडंबरी)

II राजेII
शिवरायांचे आठवावे रूप !!
शिवरायांचा आठवावा प्रताप!!

होळीच्या माळाजवळील एक झाड

जगदिश्वराच्या मदिराचा कळस

महाराजंच्या समाधी जवळील एक शिलालेख

शिलालेख क्र. २

धुक्यात बुडालेला सह्याद्री

सूर्यदर्शन

निवेदन : रायगडाविशयी सर्वांना माहिती असल्याने जास्त महिती दिली नहिये. शिलालेखांचे अर्थ कोणाला माहित असल्यास क्रुपया प्रकाश टाकावा.माझ्या माहिती प्रमाणे ते मोडी लिपीत आहेत.